بود چون کیمیا هرزره خاکت          درخشان چون مه و خورشید باشـی

         ——-

کرو هرگز ندیدم من نظیرش                 صفا و لطف مردان دلیـــــرش

گذر کن تنگ قلم یاچور هونار                ببین آب و هوای دل پـــذیرش

              ———

چه گویم از بهار دشت گــزدان                گل و لاله بود آنجا فـــــــراوان

نسیم دلگشای آن در ودشت                بجسم مرده از نو می دهدجان

           ———

کرویی ها جوان مرد و غــیورند            سخاوتمند و دانا و صبورند

به هر کاری عدالت پیشه دارند       همیشه بر علیه ظلم و زورند